به نوشت

تراوش های خودنویسی با جوهر دیجیتال

کم آوردن ثانيه ها

بخاطر لينکی نيايش می خوام خاطره ايی براتون بگم. تو مدت خيلی کوتاهی که تو کشور همسايه جنوبی محل سکونت فعلی نيايشه درس می خوندم برای صرفه جويی در زمان کلی روی طراحی محل استقرار لوازم خونه فکر کرده بودم. مثلا مايکرويو و بساط چايی ام طوری بود که از پشت ميز مشق بهشون دسترسی داشته باشم و مسير رفتن تا اتاق خوابم هم طوری طراحی شده بود که ظرفهای شام و چايی رو از کنار ميز بردارم و درست در مسير مستقيم الخط تا خواب بتونم اونها رو بشورم. با همه اين حرفها وقتی نصفه شب دوباره برای درس خوندن بلند می شدم آرزو می کردم زمان کمی کش می اومد و من چند ثانيه بيشتر وقت داشتم. خوب بايد يازده سال دوری از درس اونم تو اين رشته رو جبران می کردم. اما حالا براحتی روزها و هفته ها اضافه می آرم و يک روز که يک کم کارم سنگينه اينطوری خورد و خمير می شم. چرا اينقدر تنبليم؟

راستی شما هم با من اون کنسول .... رو که نگذاشت برگردم لعنت کنيد. 

  
نویسنده : UB ; ساعت ۸:٥٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٢ بهمن ۱۳۸٢
تگ ها :